pis virüs

kolum benim kolum benim

kol çok değerliymiş bugün anladım bilog. sabah uyandığında kısıtlı bir hareket dağarcığı kalmış kolu ve beraberinde getirdiği acıyı gördüğünde gözünden bir damla yaş geliyor. aciz hissediyorsun.
kollarımızı koruyalım, korumayanları uyaralım. sevgiler.

Gözden ırak, gönlüden ırak anacım.

Her şey Mine hanımın oyuncağını yatağın altına kaçırmasıyla başladı. Kedi sahipleri iyi bilir, oyun istiyorsa oyun oynanacaktır. Yoksa rahat vermez. Neyse efenim bazanın altı da bir karanlık bir karanlık, sorma. Ufacık incecik kolum bile girmiyor :p Baget soktum olmadı, terlik soktum olmadı vs... Hayır yani bir de göremiyorum mereti. Ben de cinim ya, hemen fotoğraf makinesini kaptım geldim, flaşıyla bakılır nasılsa diyerek. Güzel güzel fotoğraflarını çektim koordinatlarını iyice belirleyeyim diye. Milim milim böyle!

İŞTE O AN! Fotoğrafları görüntülediğimde işte şekildeki acı gerçekle karşılaştım... Ciciş tatlış odamın altında nasıl korkunç bir gerçek yatıyormuş işte o zaman anladım. Anlamlandıramadığım şeyler de vardı. Ama boşver şimdi.
Bir de asıl olarak yine o an anladım ki, başlıkta da dediğim gibi: "Gözden ırak olan gönülden de ırak olurmuş" lafı çok iyi söylenmiş bir lafmış arkadaş. Lan 1 yıldır her temizlik yapışımda, burayı görmediğim için odam mis gibi oldu heheh diye kendimi kandırıyormuşum, pisliği unutuyormuşum.

Ama merak etmeyin. Tokat gibi yüzüme çarpan bu gerçek karşısında hemen bugün -10'a yaklaşan havaya rağmen evde bir bahar temizliği ortamı yakaladım. Mutluyum, gururluyum. ^^

mine yine rahat vermiyor şimdi gidiyoruz. Gubbay.

bir deli deliyim ben deli deliyim. yok lan değilim.

merhaba blog,
uzun zaman oldu yine değil mi? evet. fark ettim ki düz adam olma yolunda çok emin adımlarla ilerliyormuşum bikaç aydır. üf saçımın rengiii... diye ağlamışım falan mesela. örnek tabi bu, gerçek olacak diye bir şey yok =) neyse. geceden beri okuyorum, çiziyorum, çekiyorum, oynuyorum... eğleniyorum yani. okumak ne güzelmiş. bu tatil bana çok yarıcak eminim. kar da yağıyor zaten. ohh mis. sıkılınca çıkıp karı izleyip bikaç fotoğraf çekiyorum -ya da çektiğimi sanıyorumk-. mesela sabaha doğru balkonda yarım 10 dakika falan kolumda kar toplayıp kar tanesi şeklini çekmeye çalıştım. olmadı. bi daha denedim. bi daha olmadı.bi daha denedim. bi daha, bi daha derken... olmadı. ama kolumda o şekli her gördüğümde balık hafızalıymışım gibi güldüm. eğlendim dedim ya işte. bir sürü şey okudum, bir sürü şey öğrendim. kıhkıh. odam-Mine-ve ben süper bi üçlü olcak şu bikaç gün. sessiz, sakin. ama tabi Mine oyun istediğinde o kadar da sakin değil. afacanın biyolojik saati belli değil ki. günde 31232 posta uykuya yatıp mayışsam ben de öyle olurum tabi. pat diye gecenin 4ünde ip oynamak takla atmak falan isteyebilirim. o kadar çok şey yapmışken sevgili bloğuma da uğramadan bitirmeyeyim törenimi dedim. nası iyi demişim di mi ciciş? birazdan da uyurum artık. tam günlük tadında yazdım yine ama affet beni. anlaştık?? hadi ben biraz daha aydınlanmaya. kib bye öpt mucx XDXDXDXD...

çok sevgi içeren metin

bu aralar devamlı depresif, sorunlu insanı oynuyorum. devamlı bir memnuniyetsizlik hali mevcut kafamda. verimli ders çalışamıyor olmanın verdiği mutsuzluk da durumumu bir hayli kötüye götürüyor sanırsam. sanırsam demişken, bu kelimenin doğru kullanımı "sanırım" şeklindeymiş, ama türkçe hocama inat "sanırsam" demeye devam edeceğim!

odamı da kafam kadar karışık bir yer haline getirme kousunda gün geçtikçe ustalaşıyorum. birbirinden alakasız milyonlarca öğeyle karşılaşabilirsiniz odamda. ufacık boyu var, türlü türlü huyu var benim odamın. ayrıca artık odamda 2 -yazıyla, iki- kişi yaşıyoruz. sevgili yapıştırma turuncu çiçekli kaktüsüm ve ben. hatta ilk kavgamızı bile yaptık. bana dikenini gösterdi. hatta göstermekle de kalmadı, işaret parmağıma sinsice bir saldırı düzenledi. gafil avlandım sevgili okurum. ama onu hala seviyorum. hem onu bana anne-baba-abla üçlüsü aldı. bilemiyorum gerçi, belki de içlerinden birisidir. ama önemli mi? birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için.
babam öksürdü. babamı seviyorum.

ezan okunuyor. ezanı, özellikle de sabah ezanını çok rahatsız edici buluyorum. 2 dakika oluyor bana 20 dakika. zaman resmen oyunlardaki gibi yavaşlıyor.

ezan bütün dikkatimi dağıttı. çok gerginim. kaktüsümle çok manalı bi bakışma içerisindeyiz şu anda. kaktüsüm küçücük. ezan hala bitmedi. finallerim de bitmedi.

işte değerli okurlarım. beynimin saçmalama potansiyelinin ne seviyede olduğunu galiba az-biraz anladınız. o zaman son sözlerim beynime gelsin:
"sevgili beynim! seni çok seviyorum ama arada bir bana da huzur vermeni temenni ediyorum..."

fonda haaala ezan sesi :/ sevgiler blogseverler.

durum, yorum, forum

başka bir dünya, böylesi değil, benim istediğim bu değil ki...

yazılı düşünmece

bu topraklara ayak basmaya karar verdiğim gün, satler 9'u 5 geçiyor ve de etraftan siren sesleri geliyordu. bir anda kendimi sıcacık yatağımı terkedip pencerenin önüne gelmiş, ablamın yanında ve de saygı duruşunda buldum. öyle her sene törene falan giden bir tip de değilim oysa. ama o gün, o anda; kavrayamadığım bir şekilde içimde garip şeyler oldu o bir dakika içinde. yatağıma geri döndüğümde, uyumayı aşırı seven biri olarak, ilginç bir şekilde huzurluydum. gülmeyin döverim! hatta size de tavsiye ederim, 5 yaşında bir çocuğa dönüşmeyi istiyorsanız tabii. bir kısım mini mini yürekli, irili ufaklı insanlar, blog açmaya karar verme stilimi ve seneler sonra saygı duruşu yapmamı eğlenerek öğrenecek bence ki bu da güzel. mmhmm! ne diyorduk? hmmhh evet, o sabah yatağıma girdiğimde yüzümde aptal bir gülümsemeyle kafamda binbir düşünceyle uykuya dalmış olmalıyım. o günlerde de bilgisayarım serviste olduğundan, kafamda kurup duruyorum "şunu yazarım, bunu yazarım, bunu da yazarım ki bence eheh" şeklinde. günler ne biçim de hızla geçmiş ki, sene 2010 olmuş, hatta başka bir eve bile taşınmışım, bunalımlı ergeni oynamışım, yorulmuşum, kendi çapımda yazmaya başlamışım, ama aylardır kafamda süzülen kelimeciklerden şimdi eser yok gibi. girdim baktım, hede hödö karalamışım. maymun iştahlıymışım.
bu arada aklıma gelmişken, ben bazen insanlara çok sinirleniyorum. ama bunu daha iyi bir ruh halindeyken anlatırım sana koyuncuk.
şimdi, 4 saat sonra gideceğim çok özel ve de güzel dersim nedeniyle burayı terk ediyorum ve de ders çalışıyorum. yaşasın aklın gücü! inandınız mı? inanmalısınız.